Achtergrond: 

In het kader van een lopende, uitgebreide herziening van zijn nationale immigratiekader evalueert Letland actief de doeltreffendheid van zijn instrumenten voor het beheer van legale migratie. Momenteel hanteert Letland geen quotasysteem; in plaats daarvan wordt migratie beheerd via sectorspecifieke vereisten inzake gemiddelde lonen en toezicht op de naleving door werkgevers. Structurele veranderingen in migratiestromen, het toenemende aantal werknemers uit derde landen en een groeiende administratieve en handhavingsdruk hebben Letse beleidsmakers er echter toe aangezet de mogelijke invoering van kwantitatieve limieten (quota) voor tijdelijke verblijfsvergunningen en visa voor langdurig verblijf te onderzoeken. Om ervoor te zorgen dat eventuele beleidsaanpassingen gebaseerd zijn op feiten en in overeenstemming zijn met internationale beste praktijken, heeft Letland deze query gelanceerd om gedetailleerde informatie te verzamelen over de praktijken en regelgevende kaders die in andere landen worden toegepast. 

Respondenten: 

26 EMN-leden en waarnemende landen (waaronder BE) hebben een openbaar antwoord op deze ad hoc vraag verstrekt. 

Bevindingen: 

Een voorlopige analyse van de antwoorden op de ad hoc vraag toont aan dat: 

• De invoering en reikwijdte van quotasystemen aanzienlijk verschillen tussen landen. Algemene quotakaders, die gedeeltelijk gericht zijn op economische migratie, bestaan in AT, EE, HU, IT en LT. Andere landen gebruiken geen algemene quota, maar leggen beperkingen op aan specifieke migratiekanalen, zoals bilaterale overeenkomsten, jongerenmobiliteitsprogramma's of specifieke visaregelingen (CZ, FR, DE, IE, NL en SK). Daartegenover staat een grote groep landen die geen kwantitatieve beperkingen oplegt (BE, HR, CY, FI, LV, LU, MT, PL, PT, SI, ES en SE). Sommige van deze landen hebben bevestigd dat er wettelijke bepalingen bestaan om quota in te voeren onder specifieke veiligheids- of economische omstandigheden (PL, SI). 
   
• Doelgroepen en sectorale beperkingen zijn ontworpen om tegemoet te komen aan specifieke behoeften van de arbeidsmarkt en beleidsdoelstellingen. Waar quota worden toegepast, richten deze zich het vaakst op seizoenarbeiders, laaggeschoolde werknemers of sectoren met arbeidskrapte, zoals landbouw, toerisme en gezondheidszorg (AT, DE, EL, IE, IT). Sommige landen gebruiken quota om migratiekanalen voor laag- en middengeschoolde werknemers te beperken, terwijl hooggekwalificeerde professionals bewust van deze beperkingen worden vrijgesteld (CZ, EE, IE). 
   
• Methodologieën voor het vaststellen van quota en institutionele verantwoordelijkheden worden doorgaans gestuurd door besluitvorming binnen de uitvoerende macht en overleg met belanghebbenden. Quota worden meestal vastgesteld via regeringsbesluiten of uitvoeringsbesluiten en zijn sterk gebaseerd op arbeidsmarktgegevens en de vraag van werkgevers (AT, CZ, EE, EL, IT, LT, SK). Het vaststellen van deze limieten omvat vaak coördinatie tussen verschillende overheidsdiensten en overleg met sociale partners, werkgeversorganisaties en vakbonden (AT, CZ, DE, EL, IE, LT). Hoewel veel landen hun quota jaarlijks herzien en aanpassen, hanteren andere landen flexibelere, niet-periodieke evaluatiecycli. 

Voor meer informatie kunt u de compilatie van antwoorden hierboven raadplegen.