Achtergrond:

Volgens de Finse immigratiewetgeving kan aan een buitenlandse onderdaan die in Finland verblijft en niet beschikt over een nationaal reisdocument, een vreemdelingenpaspoort of een vluchtelingenreisdocument worden afgegeven. In het kader van de afgifteprocedure wordt de identiteit van de aanvrager onderzocht. Indien het niet mogelijk is gebleken de identiteit vast te stellen, wordt hiervan een uitdrukkelijke vermelding opgenomen in het reisdocument. De Finse Immigratiedienst lanceerde deze ad hoc vraag om de praktijken in andere EMN-leden en waarnemende landen te onderzoeken met betrekking tot vermeldingen op reisdocumenten die worden afgegeven aan buitenlandse onderdanen, in het bijzonder of de status van de identiteitsverificatie op het document wordt vermeld en welke procedures worden gebruikt om de identiteit vast te stellen.

Respondenten:

27 EMN-leden en waarnemende landen (waaronder BE) hebben een openbaar antwoord verstrekt op deze ad hoc vraag.

Bevindingen:

Een voorlopige analyse van de resultaten van de ad hoc vraag toont aan dat:

• De overgrote meerderheid van de landen vermeldt niet op reisdocumenten of de identiteit van de houder al dan niet werd geverifieerd. De meeste landen (waaronder AT, BE, BG, HR, CY, CZ, EE, FR, GE, EL, HU, IE, IT, LV, LT, LU, NL, PL, PT, RS, SK, SI, ES, UA) nemen geen specifieke aantekeningen of opmerkingen op met betrekking tot de status van identiteitsverificatie in reisdocumenten die worden afgegeven aan derdelanders. Verschillende landen (zoals BE, CY, FR, HU, LV, NL, PT) verduidelijken dat reisdocumenten pas worden afgegeven nadat de identiteit reeds vooraf werd vastgesteld of gecontroleerd tijdens procedures inzake verblijfsvergunningen, waardoor vermeldingen over een niet-geverifieerde identiteit op het reisdocument zelf niet nodig zijn.
   
• Slechts een kleine minderheid van de landen neemt expliciete vermeldingen op in reisdocumenten wanneer de identiteit van een aanvrager niet kan worden geverifieerd of gebaseerd is op door de betrokkene zelf verstrekte gegevens. FI en SE nemen specifieke vermeldingen op in vreemdelingenpaspoorten of reisdocumenten indien de identiteit van de houder niet werd geverifieerd of bewezen (bijvoorbeeld met de vermelding "It has proved impossible to verify the identity of the holder" in FI of "ej styrkt" in SE). In DE kunnen de autoriteiten vervangende paspoorten afgeven met een uitdrukkelijke vermelding dat de persoonsgegevens gebaseerd zijn op informatie verstrekt door de aanvrager wanneer er ernstige twijfels bestaan.
   
• De nationale praktijken en de vereiste mate van zekerheid voor het vaststellen van de identiteit verschillen, waarbij sommige landen een gelaagde hiërarchie van bewijsmiddelen toepassen en andere rekening houden met het langdurige gebruik van een geregistreerde identiteit. De primaire identiteitsverificatie in de responderende landen steunt op geldige officiële identiteitsdocumenten uit het land van herkomst, zoals nationale paspoorten. Bij gebrek aan primaire documentatie passen landen alternatieve procedures toe: DE hanteert een gelaagd model dat evolueert van secundaire identiteitsdocumenten met foto naar digitale gegevensuitlezing, getuigenverklaringen en uiteindelijk verklaringen van de aanvrager als laatste redmiddel; FI beoordeelt verklaringen op basis van meerdere parameters en beschouwt een identiteit pas als betrouwbaar vastgesteld na tien jaar exclusief gebruik van een geregistreerde identiteit in het bevolkingssysteem; terwijl SE vereist dat de identiteit bewezen ("styrkt") of aannemelijk gemaakt ("sannolik identitet") wordt op basis van een globale beoordeling van de individuele omstandigheden.

Voor meer informatie kunt u de compilatie van antwoorden hierboven raadplegen.