Artikel 258 handhaaft het strafbare feit van mensenhandel, maar wijzigt de definitie ervan. Het vorige kader had al betrekking op mensenhandel met het oog op seksuele uitbuiting, uitbuiting door bedelen, arbeid of dienstverlening onder omstandigheden die in strijd zijn met de menselijke waardigheid, het wegnemen van organen of menselijk lichaamsmateriaal, en het dwingen van een persoon om tegen zijn of haar wil een strafbaar feit te plegen. Het nieuwe Wetboek voegt twee uitbuitingsdoeleinden toe: illegale adoptie en gedwongen huwelijk. Mensenhandel wordt nu bestraft met een straf van niveau 3, wat overeenkomt met een gevangenisstraf van meer dan drie tot maximaal vijf jaar.

Artikel 259 handhaaft de bestaande definitie van mensensmokkel, terwijl het strafbare feit wordt overgeheveld van artikel 77bis van de wet van 15 december 1980 betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen naar het Strafwetboek. Mensensmokkel wordt in § 1 gedefinieerd als het, “rechtstreeks of via een tussenpersoon, ertoe bijdragen dat een persoon die geen onderdaan is van een lidstaat van de Europese Unie het grondgebied van een lidstaat van de Europese Unie of van een Staat die partij is bij een internationale overeenkomst betreffende de overschrijding van de buitengrenzen, die België bindt, binnenkomt, erdoor reist of er verblijft, in strijd met de wetgeving van deze staat, met het oog op het direct of indirect verkrijgen van een vermogensvoordeel”.

Artikel 260 beschrijft de verzwarende vormen van mensenhandel en mensensmokkel. Het bundelt de verzwarende omstandigheden die voorheen in afzonderlijke bepalingen waren vastgelegd. Afhankelijk van de omstandigheden worden verzwarende vormen bestraft met een straf van niveau 4, wat overeenkomt met een gevangenisstraf van meer dan vijf en maximaal tien jaar, of een straf van niveau 5, wat overeenkomt met een gevangenisstraf van meer dan tien en maximaal vijftien jaar.

Artikel 264 handhaaft het beginsel dat slachtoffers van mensenhandel die een strafbaar feit plegen als rechtstreeks gevolg van hun uitbuiting, niet strafbaar zijn. Deze bepaling is van toepassing op strafbare feiten die bestraft worden met een straf van niveau 1 tot en met niveau 6.

Voor meer informatie kunt u terecht op de website van de Federale Overheidsdienst Justitie.