Deze ad hoc vraag onderzoekt nationale gegevens, statistische verzamelpraktijken, vastgesteld misbruik en preventieve administratieve en wettelijke controles met betrekking tot de afgifte van verblijfsvergunningen aan langdurig ingezeten derdelanders en hun gezinsleden die vanuit een andere EU-lidstaat verhuizen op grond van Richtlijn 2003/109/EG.

Van veel aanvragers van internationale bescherming wordt aangenomen dat ze een visum hebben of hadden om het grondgebied te betreden, maar hun aantal blijft onbekend. Deze ad hoc vraag tracht de statistieken over migranten die het Schengengebied legaal binnenkomen, maar die vervolgens een asielaanvraag indienen in een EU-lidstaat, in kaart te brengen.

In de uitspraak in zaak C-222/22 oordeelde het Hof van Justitie van de Europese Unie dat de Kwalificatierichtlijn zich verzet tegen een vermoeden dat elk volgend verzoek om internationale bescherming, gebaseerd op omstandigheden die de verzoeker heeft gecreëerd door zijn of haar eigen beslissing sinds het verlaten van het land van herkomst, voortkomt uit het oogmerk de procedure voor de verlening van internationale bescherming te misbruiken of te instrumentaliseren. Elk volgend verzoek moet op individuele basis worden beoordeeld.